Mиний орон зай

Намайг ажлаа хийгээд сууж байна гэж бодож байгаа. Гэтэл бие минь энд байгаа ч сэтгэл минь хаа нэгтээ дүүлж, зугаалж, жинхэнэ эрх чөлөөгөө эдэлж явна... Би харагдаж байгаа шигээ биш ээ.

Их дээд сургуулийн хонхны баяр, төгсөлтүүд хаа сайгүй болж буй энэ мөчид би нэгэн ангийнхны 45 жилийн дараах уулзалтын тухай бичиж байгаа нь учиртай. Өнөөдөр мөнгөн хонхоо зүүгээд амьдралын алтан босгыг алхаж байгаа тэд маргааш ахин уулзахын ерөөл тавиад салдаг шүү дээ. Ахин уулзах мөч бүхэнд тэр цөөрсөөр, ангийнхныхаа зорин ирэх хүмүүсийн нэг нэгээр багассаар байдаг нь сэтгэл өвтгөдөг юм билээ.

Яагаад ингэж их санана вэ?

Яаж дурлуулахаараа

Яаж хайрлахаараа

Сэтгэлийг минь хоосортол...

Хажуугаар өнгөрөх хүмүүсийн амнаас уур савсах нь өглөөний жихүүн агаарыг илтгэнэ. Хүйтэн хоножээ. Тэр уг нь цас ороход дуртай. Гэсэн ч будран орсон энэ цас түүний хүрэл зүрхийг нь шимшрүүлжээ. Үүр хаяарснаас хойш өөрийг нь зүглэн алхах хүн бүрийг горьдонгуй ширтсээр байлаа. “С.Зориг 50 нас хүрлээ” гэсэн томоос том самбарын өмнө тэр жижигхээн харагдаж байв. Хагас зуун насыг илтгэх 36-тай цэл залуу зургаа тэр харахыг хүснэ. Гэвч хөдөлж болсонгүй. Тэр эргэж харж чадахгүйг мэдсэн мэт яг ард нь өлгөжээ.

4-р сарын 12-ны шөнө би ёстой сонин зүүд зүүдэллээ. Хав харанхуйд тас хар хувцастай, хар баг зүүсэн Мандухай цэцэн хатан дээр л гардаг шиг олон хүмүүс экс Ерөнхийлөгчийг барих гээд байшинг нь бүслээд л, ийш тийшээгээ хулгайгаар хараад л бөөн юм болж байна аа. Тэд нар цагдаагийнхан, тусгайгийнхан, эсвэл Авилгатай тэмцэх газрынхан ч юм уу яг аль нь гэдэг нь сайн мэдэгдэхгүй юм. Зүүд болохоор аргагүй л дээ.

Нөхрөөс дуудлага ирлээ. Автал учиргүй баярласан хүн “Хүрлээ ах “Морин хуур” авчихаж”, би баяр хүргэчихсэн шүү, чи яриарай” гээд тасалчихав. 2012 оны 2-р сарын 15-ны өдөр байлаа. Уг нь уран бүтээлийнх нь цэнгүүнээс сэтгэлд минь хальж асгарсан сайхан сэтгэгдэл үлдсэн ч энэ талаар илэрхийлж амжилгүй өдийг хүрчихсэн байсан юмсан.

2011-04-04. Өнөө өглөө төв стадионы хажууд байх Монгол Улсын хамгийн том төрийн далбаа үзүүр нь сэмрээд гурван тийшээ салбайтал унжжээ. Сэмэртэл санаа алдаа юу?

Өвс шиг амьдрал -2

Би

Өвс шиг

Ургаж,

Гандаж,

Бас хатна...

Оюуны спорт гэгддэг шатрыг Монголд яаж үнэлдэг вэ? Хэлэхээс ч ичмээр л үр дүн харагдана. 2012 оны Өсвөрийн шатарчдын улсын аваргын тэмцээн 3 сарын 24-27-ны хооронд 24-р сургууль дээр зохиогдлоо. Энэ жилээс эхлээд Өсвөрийн шатарчдын улсын аварга шалгаруулах тэмцээнийг “Төрийн банк” ивээн тэтгэж, өөрсдийнхөө нэрэмжит болгож байгаа юм байна. Хүн бүр овоо доо гэж баярлаж суув.

Амьдрал үргэлж нэг жимээр нэгэн хэвийн алхуулдаггүй юм билээ. Тийм ээ, амьдрал бол тасалгаанд байдаг гүйлтийн зам биш. Чи л надад ингэж хэлсэн. Өнгөрсөн хугацаанд өөрийнхөө туулж өнгөрүүлснийг дүгнэх гээд үз дээ. Урт богино нь хамаагүй, тэр бол чиний өөрийнхөө жороор найруулсан зөвхөн чиний л зам учраас ирээдүйд мөрдөх хамгийн том сургууль чинь болсон. Чи хүчтэй, өөртөө өндөр шаардлага тавьдаг, бусдын шалгуурыг дааж чаддаг “зөв” хүн.

Шуураад л, энэ тэнгэр

Шуранхай шиг исгэрч

Гэзэг хийсгэнэ...

Сэтгэлд

Гуниг овоорч

Үүл шиг бүүдийнэ.

*

Ухаан орсон цагаасаа л эмээгийн “хайр”-ыг үгүйлдэг байсан хүн дээ би. Эмээгийн тухай бодох гэхээр хов хоосон, юу ч орж ирдэггүй юм. Одоо ч хэвээрээ. Аавын маань ээж аавыг бага байхад л нас барсан болохоор тэр хүний тухай би огт мэдэхгүй. Ээжийн маань ээж намайг гуравтай байхад өнгөрч, тэр хүний дүр төрх огт үлдсэнгүй.

/Аавдаа цэргийн баярын өдөрт зориулан бичлээ/

• Өвсний толгой цайраад байна
• Өвөл ирсний шинж үү дээ
• Өөрөө ч мэдэлгүй уйлах юм
• Ээжийгээ санасны шинж үү дээ... Аав ингэж дуулна, дуулахаараа уйлна. Энэ дууг сонсохоор тэр л төрх сэтгэлд минь орж ирнэ. Цээж гашуу оргино...

Чи над дээр хугацаагүй цэргийн албанд насаараа алба хаахаар цор ганцаараа зориглон ирсэн миний цэрэг билээ... Чамд өглөө эртлэн босож өөрийн минь төлөө өдөр бүр ажиллах амар байгаагүйг би мэднэ ээ. Гэсэн ч чи зовлон тоочилгүйгээр, хэцүү гэж шантралгүйгээр нүдэндээ инээмсэглэл тодруулан гэр бүлийнхээ энхийн манаанд чин үнэнчээр зогсдогт чинь би хайртай.